Where the hard part of moving from Oracle to PostgreSQL really is
Schema and data move easily; behaviour differences, PL/SQL and the cutover are where the effort goes.
Talos Mühendislik
Veritabanı Ekibi
English translation of this article is in progress — content shown below is in Turkish.
Oracle'dan PostgreSQL'e geçiş projeleri tabloların taşınmasında takılmaz. Tablolar, index'ler, constraint'ler araçlarla büyük oranda otomatik çevrilir. Takvim, veritabanının içine yıllar içinde gömülmüş iş mantığında ve iki veritabanının aynı SQL'e farklı cevap verdiği yerlerde uzar. Projeye tablo sayarak başlamak bu yüzden yanıltıcıdır; sayılması gereken PL/SQL satırları ve o kodun Oracle'a özgü hangi özelliklere yaslandığıdır.
Önce envanter
İlk iş, neyin taşınacağını bir araca saydırmak. ora2pg Oracle'a bağlanıp nesneleri döker ve her nesne türü için bir zorluk puanı verir:
ora2pg -t SHOW_REPORT --estimate_cost --dump_as_html -c ora2pg.conf > rapor.html
Rapordaki adam-gün tahminini pazarlık rakamı olarak kullanmayın, ama hangi şemanın kolay, hangisinin dertli olduğunu iyi gösterir. Ben özellikle package'lara, autonomous transaction kullanan prosedürlere, database link'lere, Advanced Queuing'e ve zamanlanmış job'lara bakarım. Bunların PostgreSQL'de birebir karşılığı yoktur, her biri ayrı bir tasarım kararıdır.
Envanterin ikinci yarısı uygulama tarafıdır ve ora2pg onu göremez. Uygulama kodundaki SQL'ler, ORM'in ürettiği sorgular, raporlama araçlarında saklanan sorgular ve cron'dan çalışan betikler ayrıca taranmalı.
Çeviriden sağ çıkan davranış farkları
Sözdizimi farkları sıkıcı ama zararsızdır: NVL yerine COALESCE, DECODE yerine CASE, ROWNUM yerine LIMIT, seq.NEXTVAL yerine nextval('seq'). Derleyici hata verir, düzeltirsiniz. Tehlikeli olanlar hata vermeden farklı sonuç dönenlerdir.
Bunların başında boş string gelir. Oracle'da '' ile NULL aynı şeydir, PostgreSQL'de iki ayrı değerdir. WHERE ad IS NULL Oracle'da boş bırakılmış kayıtları da getirir, PostgreSQL'de getirmez. Birleştirme de ters çalışır: 'a' || NULL Oracle'da 'a', PostgreSQL'de NULL döner. Veriyi taşırken boş string'leri mi NULL'a çevireceğinize, yoksa kodu mu değiştireceğinize erkenden karar verin ve her yerde aynı kararı uygulayın.
İkinci büyük fark hata sonrası transaction davranışıdır. Oracle'da bir ifade hata verirse yalnız o ifade geri alınır, transaction devam eder. PostgreSQL'de hata transaction'ı iptal durumuna sokar ve ROLLBACK ya da bir savepoint'e dönüş gelene kadar sonraki her komut reddedilir. "Önce INSERT dene, hata alırsan UPDATE yap" diye yazılmış kod bu yüzden PostgreSQL'de çalışmaz; ya savepoint eklenir ya da INSERT ... ON CONFLICT kullanılır.
Tarih ve saat tarafında iki nokta sık gözden kaçar. Oracle'ın DATE tipi saati de tutar, PostgreSQL karşılığı timestamp olmalıdır. SYSDATE yerine konan now() ise transaction'ın başladığı anı döner ve transaction boyunca sabit kalır; uzun bir batch işinde her satıra o anki saati yazmak istiyorsanız karşılığı clock_timestamp() olur.
CONNECT BY PostgreSQL'de yoktur, yerini recursive CTE alır:
-- Oracle
SELECT employee_id, manager_id, LEVEL
FROM employees
START WITH manager_id IS NULL
CONNECT BY PRIOR employee_id = manager_id;
-- PostgreSQL
WITH RECURSIVE org AS (
SELECT employee_id, manager_id, 1 AS depth
FROM employees
WHERE manager_id IS NULL
UNION ALL
SELECT e.employee_id, e.manager_id, o.depth + 1
FROM employees e
JOIN org o ON e.manager_id = o.employee_id
)
SELECT employee_id, manager_id, depth
FROM org;
ORDER SIBLINGS BY ya da NOCYCLE işin içine girdiğinde her sorguyu ayrı düşünmek ve sonucu Oracle çıktısıyla karşılaştırmak gerekir.
Hedef tarafın hazırlığı
RAC'in PostgreSQL'de karşılığı yoktur. Yüksek erişilebilirlik bir primary ve streaming replication ile beslenen standby'lar üzerine kurulur, otomatik failover için Patroni gibi bir araç eklenir. PostgreSQL her bağlantı için ayrı bir süreç açtığından, Oracle'da binlerce oturumla rahat çalışan bir uygulama burada sunucuyu yorar; araya PgBouncer gibi bir connection pooler koymayı baştan planlayın.
Varsayılan PostgreSQL ayarları küçük bir makineye göre seçilmiştir. shared_buffers, work_mem, effective_cache_size ve autovacuum eşikleri iş yüküne göre ayarlanmadan yapılan performans karşılaştırması Oracle'ın lehine çıkar ve yanlış sonuca götürür. Karşılaştırmayı sorgu bazında yapabilmek için pg_stat_statements'ı ilk günden açın; nasıl okunacağını sorgu fingerprint'i yazısında anlattım.
Veriyi taşımak ve cutover
Yöntemi, ne kadar kesintiye tahammülünüz olduğu belirler. Bir hafta sonu bakım penceresi alabiliyorsanız en basit yol tek seferlik kopyadır: uygulamayı durdurur, ora2pg ile (-t COPY) ya da oracle_fdw üzerinden veriyi aktarır, doğrular, uygulamayı yeni veritabanına bağlarsınız. Bence mümkün olan her yerde bu tercih edilmelidir.
Pencere darsa change data capture gerekir. PostgreSQL'in yerleşik logical replication'ı yalnız PostgreSQL'den PostgreSQL'e çalışır, Oracle'ı kaynak olarak okuyamaz. Oracle tarafındaki değişiklikleri yakalamak için Debezium'un Oracle connector'ı ya da Oracle GoldenGate gibi redo log okuyan bir araç kullanılır. Kesinti kısalır, karşılığında işletilecek yeni bir altyapı ve izlenecek yeni bir gecikme metriği gelir. Sequence'ler bu yolla taşınmaz; cutover anında her birini setval ile kaynaktaki değerin üstüne çekmezseniz ilk INSERT'te primary key çakışması alırsınız.
Hangi yolu seçerseniz seçin, cutover'dan önce iki şeyin provası yapılmış olmalı. Biri veri doğrulamasıdır: satır sayıları yetmez, kritik tablolarda toplam ve checksum karşılaştırması gerekir. Diğeri geri dönüş planıdır. Uygulama PostgreSQL'e yazmaya başladıktan sonra Oracle'a dönmek, o yazılanları geri taşımayı gerektirir; bunun nasıl yapılacağı belli değilse geri dönüş planınız yok demektir.
Oracle'ı kapatmak en son iştir ve acele etmeye değmez. Ay sonu, yıl sonu gibi dönemsel işlerin en az bir kez PostgreSQL üzerinde sorunsuz çalıştığını ve Oracle'ın listener loglarında hiçbir bağlantı kalmadığını gördükten sonra lisans tarafını konuşursunuz.