İçeriğe geç
TalosBilişim
DevOps28 Nisan 2026· 4 dk okuma

DevSecOps olgunluğunu dört seviyede düşünmek

Elle dağıtımdan GitOps ve policy denetimine uzanan dört seviyeli bir olgunluk modeli, seviyeler arasında ekiplerin takıldığı yerler ve ilerlemeyi neyle ölçebileceğiniz.

T

Talos Mühendislik

DevOps Ekibi

Pipeline'a bir image tarayıcısı ekleyen ekip çoğu zaman "DevSecOps'a geçtik" der. Tarayıcı her build'de birkaç yüz bulgu üretir, kimse bakmaz, build de zaten bulgu yüzünden kırılmıyordur. Araç var, ama ekibin çalışma biçiminde bir şey değişmemiştir.

Olgunluk modelleri bu durumu adlandırmaya yarar. Aşağıdaki dört seviye benim kullandığım kaba bir ayrım; bir standart değil. Daha ayrıntılı bir çerçeve arıyorsanız OWASP'ın DevSecOps Maturity Model'ine bakabilirsiniz. Benim amacım, nerede olduğunuzu dürüstçe söyleyebilmeniz ve bir sonraki adımın ne olduğunu görmeniz.

Dört seviye

İlk seviyede her şey elle yapılır. Build bir geliştiricinin makinesinde alınır, sunucuya SSH ile bağlanılıp dosyalar kopyalanır, test ortamını nasıl kuracağını bir kişi bilir. Güvenlik yılda bir yapılan sızma testinden ibarettir ve rapor geldiğinde bulguların ait olduğu kod çoktan değişmiştir. Bu seviyenin asıl sorunu yavaşlıktan önce tekrarlanamazlık: aynı sürümü iki kez aynı biçimde çıkaramazsınız.

İkinci seviyede bir CI sunucusu vardır, her commit'te build alınır ve testler çalışır. Dağıtım hâlâ elle ya da yarı otomatik bir betikle yapılır. Güvenlik kontrolleri pipeline'ın dışındadır. Burada kazandığınız şey, "benim makinemde çalışıyordu" tartışmasının bitmesidir, ki küçümsenecek bir kazanım sayılmaz.

Üçüncü seviyede pipeline build'den dağıtıma kadar uzanır. Statik kod analizi ve image taraması pipeline'da çalışır, image'lar kurum içi bir registry'de durur. Eksik kalan genellikle iki şeydir. Taramalar rapor üretir ama hiçbir şeyi durdurmaz, secret'lar da pipeline değişkenlerine ya da daha kötüsü repoya dağılmış durumdadır. Çoğu kurum burada uzun süre kalır, çünkü buradan sonrası araç kurmaktan çok karar almayı gerektirir.

Dördüncü seviyede cluster'ın durumu Git'ten okunur; dağıtım bir GitOps aracının işidir ve kimse cluster'a elle kubectl apply yapmaz. Image'lar imzalanır, SBOM üretilir, admission aşamasında bir policy motoru imzasız ya da kurallara uymayan iş yükünü reddeder. Secret'lar merkezi bir kasadan ya da şifreli olarak Git'ten gelir. Rollback bir commit'i geri almak kadar sıradandır, canary ya da blue-green gibi stratejiler riskli değişikliklerde kullanılır. Uyum raporları da denetim haftasında elle derlenmek yerine aynı araçlardan sürekli üretilir. Bu parçaların bir kısmını imzalama ve SBOM yazısında ayrıntılı anlattık.

Bir uyarı: bu seviyeler kurumun bütününü tarif etmez, ekip hatta uygulama bazında anlam taşır. Aynı kurumda yeni yazılan servis dördüncü seviyede, on yıllık monolit birinci seviyede yaşayabilir ve bu normaldir. Her şeyi aynı seviyeye çekmeye çalışmak yerine hangisinin taşınmaya değdiğine karar vermek daha akıllıca.

Seviye atlarken takılınan yerler

En sık gördüğüm hata araçla başlamak. Kod incelemesi alışkanlığı olmayan bir ekibe statik analiz aracı kurduğunuzda bulgular kimsenin sorumluluğunda olmaz. Önce bir bulgunun kime gideceği, ne kadar sürede kapatılacağı ve kimin istisna verebileceği konuşulmalı; araç bu kararı sizin yerinize vermez.

İkincisi, kontrolleri ilk günden engelleyici modda açmak. Bir policy motorunu doğrudan enforce modunda devreye alırsanız, yıllardır çalışan ama kurala uymayan iş yükleri bir sonraki rollout'ta reddedilir ve policy'ler bir hafta içinde kapatılır. Önce audit modunda çalıştırıp ihlalleri görmek, sahiplerine düzeltme zamanı tanımak, sonra kural kural enforce'a geçmek gerekir. Ne kadar bekleyeceğiniz ihlal sayısına bağlı; bunun sabit bir süresi yok. Aynı mantık tarama eşikleri için de geçerli: build'i kırmaya yalnızca yeni eklenen kritik bulgularla başlayıp mevcut borcu ayrı bir işte eritmek, ekibi tarayıcıyı devre dışı bırakmaktan alıkoyar. Policy tarafının ayrıntısı Pod Security ve Kyverno yazısında var.

Üçüncüsü, işletme yükünü hesaba katmamak. Dördüncü seviyedeki her araç (registry, kasa, GitOps aracı, policy motoru, izleme) kurulması, yedeklenmesi, yamalanması ve sürümü yükseltilmesi gereken ayrı bir sistemdir. Kasa çöktüğünde hiçbir pod secret alamaz, registry çöktüğünde hiçbir node image çekemez. Bu yükü taşıyacak bir platform ekibiniz yoksa araç sayısını artırmadan önce onu düşünün. Biz bu kurulum ve bakım kısmını kolaylaştırmak için TalosPLO üzerinde çalışıyoruz; bu tür kurumsal çözümleri rehberli bir sihirbazla kuruyor, yapılandırmalarını yedekli yönetiyor ve güvenlik yamalarını planlı uyguluyor. Süreç ve sahiplik kararları ise her durumda ekipte kalır.

Son olarak eğitim. Geliştiriciye yeni akışı bir günlük sunumla anlatıp bırakmak işe yaramaz. İnsanlar GitOps'u ilk pull request'leri reddedildiğinde, policy'yi ilk pod'ları ayağa kalkmadığında öğrenir. O anda yanlarında soru sorabilecekleri biri ve okunabilir bir hata mesajı olması, sunumdan daha değerlidir.

İlerlemeyi ölçmek

Hangi seviyede olduğunuzu araç listesinden çıkarmak yanıltıcı olur. Ben DORA'nın dört metriğine bakmayı tercih ediyorum: ne sıklıkta dağıtım yaptığınız, bir değişikliğin commit'ten üretime ne kadar sürede ulaştığı, dağıtımların ne kadarının soruna yol açtığı ve sorun çıktığında ne kadar sürede toparlandığınız. Bunlara güvenlik tarafından iki tane eklenebilir: kritik bir zafiyetin duyurulmasından yamanın üretime çıkmasına kadar geçen süre ve policy istisnalarının sayısı.

Bu metriklerin hedef değerini başkasının rakamlarından almayın. Kendi başlangıç ölçümünüzü yapın ve üç ay sonra aynı ölçümü tekrarlayın. Araç eklediğiniz hâlde değerler kıpırdamıyorsa, darboğaz büyük ihtimalle pipeline'da durmuyordur; onay bekleyen bir değişiklik talebinde ya da haftada bir toplanan bir kurulda duruyordur.

#DevSecOps#TalosPLO#Olgunluk Modeli#DORA